Peter Goudswaard

www.petergoudswaard.nl

Solex

 

 

 


Marjolein Meijers


Marjolein Meijers - Solex

De bron van verhalen: Marjolein Meijers
De tekst: Dick van den Heuvel
Coaching: Gijs ten Kate
Muzikanten (maart 2007 - juni 2007): Walter Kuipers, Gerard te Wiel, Jacqueline Müller
Muzikanten (september 2007 - februari 2008): Walter Kuipers, Onno Kuipers
Lichtontwerp: Andi Breiter en Peter Goudswaard
Techniek: Peter Goudswaard

Op een dag trek je de stoute schoenen aan en verlaat je die vertrouwde Almondestraat. Dan is Annie van de Berini's niet meer Annie, maar Marjolein Meijers. Helft van een duo, maar in d'r eentje dubbel zoveel waard. Solex is haar allereerste solo-programma al staat ze er niet alleen voor. Twee muzikanten reizen met haar mee en vormen de achtergrond van een ontroerend hilarisch ontwapenend komisch en tragisch verhaal over een vrouw die zonodig solo moet. Over een ouwe stoel die je niet wegdoet, over een Chinese vrouw op de vlucht en moeders in alle soorten en maten.
Van die moeders die we allemaal hebben… en die we soms ook zelf zijn.

Solex


Marjolein Meijers ontroert met gevoelige liedjes in folkjasje

Vorig jaar speelden de Berini's hun laatste voorstelling, 21,5 jaar waren Hans Kemeling en Marjolein Meijers een stel uit Rotterdam, Annie en Harrie de Bruin. Het werd tijd voor wat anders, Hans ging decors bouwen en Marjolein zette een solo project op poten. De naam van haar voorstelling is opnieuw die van een brommer, Solex . Die speelt weliswaar een rol in een paar verhalen, maar centraal thema is het niet. Dat wordt gevormd door moeders: de alcoholistische moeder van Marjolein, die haar een grote stoel naliet die nu op het podium staat, en de Chinese vrouw, die illegaal in ons land is en haar kind kwijtraakt, maar ook Marjolein zelf, als stiefmoeder van het zoontje van haar vriend of de Hongaarse stripteasedanseres waarmee haar vader ervandoor ging, die dan weer geen kinderen kon krijgen. Bij de verhalen horen liedjes, met gevoelens en herinneringen, en die zijn opgenomen op de cd Solex .

Marjolein Meijers is bekend als bassiste (in de Berini's, Annie en de Cowboys en An en Jan, maar ik zag haar ook bij een reünie-concert van Fungus en als invalster bij Eaden), maar in het programma Solex speelt ze ook gitaar en banjo. Ze treedt op met Walter en Onno Kuipers , twee broers die in de folkwereld behoorlijk bekend zijn. Walter (o.a. Eaden, Fred Piek, the Twangmen) speelt viool, mandoline, waldzither, bouzouki en doedelzak, Onno (o.a. 4 Tuoze Matroze, Danny Guinan, The Twangmen) neemt de accordeon ter hand en af en toe gitaar. Op het album Solex zijn daarnaast in enkele nummers  nog de muzikanten te horen die eerder met Meijers dit programma speelden, Jacqueline Muller (viool, accordeon) en Gerard Te Wiel (viool, altviool, panfluit). Dat maakt dat de live uitvoering ietsje anders klinkt, net wat soberder misschien, al zijn er geen wezenlijke verschillen.

In het Parktheater in Eindhoven komt gaandeweg het optreden de interactie op gang met de zo'n 70 aanwezige toeschouwers, en dat maakt het optreden sterker. Dan krijg je algauw het idee in een huiskamer te zitten, waardoor de persoonlijke verhalen en liedjes nog meer indruk maken. Met name de tweede set spreekt mij aan, omdat daarin de liedjes aan bod komen die me op de cd al boeien, zo hoorde ik een ontroerende uitvoering (heerlijk was de glasheldere doedelzak) van 't Is Niet De Wind , een bewerking van de Ierse traditional Grey Funnel Line , met een tekst over het eenzame zeemansleven. Nog zo'n fijn lied is het gevoelige Zonder Haar , waarvoor Meijers de intro van Missing You van Loudon Wainwright III nam, en die verder uitwerkte tot een geheel eigen stuk. Ze vertelt hierin het prachtige kleine verhaal over een man die alleen verder moet met zijn alledaagse leven na het overlijden van zijn vrouw, waarbij hij de vaste rituelen aanhoudt. Ook de begeleiding is ingetogen, met subtiele accordeon, gitaar en mandoline.

Er staan drie folkinstrumentalen op Solex: Ekelunda Polska (inderdaad, een Zweedse traditional), en Jabdabadabadabadab , een Joegoslavisch deuntje, beiden met lekker samenspel tussen viool en accordeon. Boswachter is een melancholiek vioolstuk van Jacqueline Muller dat overgaat in wat vrolijker accordeonklanken. Bluegrass komt even om de hoek kijken in het wat luchtiger gezongen Wie Maakt Me Los , waarin elementen verwerkt zitten van Music Tree van Tim O'Brien . Overigens zijn alle teksten van Marjolein Meijers , en ook de muziek, al gebruikte ze hier en daar bestaande nummers als uitgangspunt.

Kortom, de muzikale kant van Solex is zonder meer folk te noemen, met begeleiders als Walter en Onno Kuipers kan dat eigenlijk bijna niet anders. Marjolein Meijers vertelt me na afloop van de voorstelling dat ze al een paar jaar bezig is met folk en rootsy muziek, dat was in de Berini's al te merken, maar nu is ze alleen en komt het nog meer naar voren. Solex stond in de Eindhovense schouwburg geprogrammeerd onder het kopje cabaret, dat maakte mij in eerste instantie wat huiverig (ik ben geen liefhebber van het genre). Maar ik had de cd al gehoord en ik vind dat die steeds beter wordt naarmate hij meer luisterbeurten krijgt. De klein gehouden uitvoering heeft me vervolgens helemaal overtuigd, ik heb genoten van de folky begeleiding, maar ook van de vertellingen, zoals die waarbij nog gauw een bootje geknipt en geplakt moet worden voor pakjesavond. Het is zelfs aan te raden om een bezoekje te brengen aan de voorstelling, omdat de liedjes en de verhalen elkaar aanvullen tot een geheel. Meijers' stem doet (zowel live als op cd) in de luchtiger, meer uptempo nummers wat cabarettesk aan, maar klinkt met name krachtig in de gevoelige stukken, waarmee ze mij het meest raakt.

MIRJAM ADRIAANS - waardering 8,5 - 5 december 2007 (www.folkforum.nl)


opzij logo

Mooie puinhoop

Op het toneel staat een logge fauteuil. Zo'n pluchen gevaarte waar je haast niet meer uit komt als je erin bent gaan zitten. Theatermaakster Marjolein Meijers tilt de zitting op en kijk, er rolt een fles sterke drank uit. 'Dit is de stoel van mijn moeder,' zegt ze. 'Ik heb hem maar meegenomen.' Door die stoel is het net alsof die pasgestorven moeder weer tot leven komt. Meijers vertelt over wat de drank met haar deed: de moeder vergat alles, zelfs haar kinderen. Op een camping bleef ze drie weken lang roerloos zitten. Haar kroos moest zichzelf maar zien te redden, in de stromende regen.

Een schrijnend beeld van verwaarlozing komt naar voren. Op een vader kon Meijers, of de vrouw die zij speelt, ook al niet rekenen. Hij had kort na de geboorte van zijn laatste kind het gezin verlaten. Dat klinkt nogal smartlapperig, maar Meijers, geholpen door tekstschrijver en regisseur Dick van den Heuvel, overtuigt met subtiele details. Die moeder is niet zomaar een drankorgel, nee, ze is een bijzonder mens. Een sterk portret, bijna. En die vader is niet zomaar een deserteur, nee, ook hij heeft een eigen geschiedenis, gekleurd door zijn joodse afkomst.

Meijers heeft echt iets te melden; zij schuwt de zwaarte niet. Toch vermaakt ze de zaal met de middelen van een gewiekste cabaretière. De helft van het duo De Berini's gaat in Solex solo. Ze tapt moppen, spreekt het publiek brutaal aan en zingt meeslepende liedjes, waarbij ze zichzelf op de banjo begeleidt of op de contrabas. Samen met twee muzikanten neemt ze je mee naar het land van de warme melancholie en de kille rouw. Een vrouw van middelbare leeftijd blikt terug op haar leven. Ze ziet een puinhoop, maar ook ontluikend moois. Vervlochten met dat persoonlijke verhaal is het verhaal over een Chinese vrouw. Die is op zoek naar haar kind: het kind in haarzelf. Het lukt, ze vindt het. De moeder krijgt ze er gratis bij.

ANNERIEK DE JONG - waardering 4 sterren - december 2007 (www.opzij.nl)


Marjolein Meijers bewijst in 'Solex' dat ze het ook alleen kan

De scheiding tussen An en Harrie was onvermijdelijk. Het volkse Rotterdamse stel dat als De Berini's jarenlang feestelijk op het podium kibbelde, groeide uit elkaar. En datzelfde gold voor de twee artiesten die erachter stonden, Marjolein Meijers en Hans Kemeling. De laatste bouwt tegenwoordig decors en Marjolein Meijers heeft zich muzikaal verder ontwikkeld. Eerst met Jan Rot (Jan en An), maar nu echt solo met Solex. De titel doet denken aan die andere fiets met hulpmotor, de Berini. Er zit ook wel degelijk jaren-zestig sentiment in Solex, en het Rotterdamse aardse doe-niet-zo-gek-man ontbreekt niet in haar vertelling, maar Meijers gaat verder dan de overzichtelijke opzet van het Berini's-repertoire.

Uit de inboedel van haar overleden moeder heeft Marjolein Meijers een imposante leren Chesterfield-stoel overgehouden, die nu het podium domineert. Daar zat haar moeder, als een trieste koningin met de fles in haar hand. Haar half-joodse man, die uit Dresden naar Rotterdam is gevlucht, heeft wel vijf kinderen bij haar verwekt, maar tot liefde bleek deze verknipte man niet in staat. De verhouding tussen dochter Marjolein en haar gefrusteerde, drinkende moeder was ook op zijn zachtst gezegd stroef. Reden voor de dochter om bewust geen kinderen te nemen.

Dit tamelijk zware verhaal wordt vermengd met het relaas van een Chinese vrouw die illegaal in Nederland verblijft en haar kind kwijt is. Het wordt aanvankelijk met een 'An-achtige' lichtheid verteld, versterkt door de 'Ierse' inbreng van de twee muzikanten, met accordeon en een batterij snaarinstrumenten. De toon wordt echter steeds grimmiger en indringender. Solex is het bewijs dat de scheiding van An en Harrie een goede beslissing is geweest.

PATRICK VAN DEN HANENBERG - 12 november 2007 (www.volkskrant.nl)


Marjolein Meijers houdt zich alleen prima staande

Marjolein Meijers had het van tevoren voorspeld. "Op een moment dat je het niet verwacht, breekt je hart open." De tranen wellen inderdaad op als op een onbewaakt moment in de voorstelling een stiefmoeder openhartig vertelt over pakjesavond. Het moederschap gaat als een rode draad door haar eerste solo-programma. Een aantal vrouwen passeert in Solex de revue: Marjoleins eigen moeder ‘die liep op alcohol', een Hongaarse hoer voor wie haar vader haar moeder verliet, ene Nel die niet wist hoe je een Solex moet uitzetten, een Chinese moeder zonder papieren en een 48-jarige vrouw die tot voor kort een pokkenhekel had aan huiselijkheid.

De eerlijke manier waarop Marjolein Meijers haar alcoholistische moeder neerzet, is hartverwarmend. "Niemand in de wereld die een ei zo lekker kon laten aanbranden als zij." De Chinese vrouw komt echter niet uit de verf. Het is gissen naar de verhouding tussen haar en de andere vrouwen in de voorstelling.

De grote kracht van Solex is de afwisseling. Er zit een goede balans in luchtigheid en ernst. In vrolijke liedjes en nummers die je naar de strot grijpen. Attent is de verwijzing naar de man met wie ze 21,5 jaar lang het stel Annie en Harrie de Bruin uit de Almondestraat 53A in Rotterdam vormde. Maar als leuning blijkt ze hem niet nodig te hebben. Meijers houdt zich zonder Hans Kemeling prima staande op het podium.

DIJLAN VAN VLIMMEREN DELFT - 29 oktober 2007 (www.ad.nl)


theaterjournaal logo

Solex - Marjolein Meijers

Twee mannen en een vrouw zitten op het podium. Hè, Marjolein Meijers van theaterduo de Berini's ging toch solo? Jazeker, maar ze wordt muzikaal ondersteund door de broers Onno en Walter Kuipers. Maar liefst dertien instrumenten staan en liggen om hen heen. "Je betaalt voor hoeveel er op het podium staat," grapt Meijers tijdens haar voorstelling 'Solex'.

Het gedeelte voor de pauze is af te toe lastig te volgen. Meijers springt van de hak op de tak. Ze vertelt flarden over bijvoorbeeld haar alcoholistische moeder en over een Chinese vrouw die haar kind kwijt is. Je vraagt je af waar ze in godsnaam naartoe wil en gelukkig valt na de pauze alles op z'n plek. Niet alle verhalen zijn even geslaagd, maar in het algemeen zit de voorstelling goed in elkaar. Vooral de afwisseling met toneel en muziek is prachtig. Sommige grappen of herinneringen zijn echter wel teveel (en onterecht) op de mensen gericht die het Solextijdperk hebben meegemaakt. En dan kan je natuurlijk wachten op commentaar van het publiek dat je een Solex niet aan kunt trappen...

Na ruim 21 jaar een duo gevormd te hebben met Hans Kemeling laat Meijers zien nu best op eigen benen te kunnen staan. Ze kan grappig zijn, maar kan ook op elk moment haar tranen oproepen. Emotieloos is deze voorstelling over moeders zeker niet. Veel reacties uit het publiek krijgt Meijers aanvankelijk niet, terwijl ze daar wel heel erg naar aan het vissen is. Wellicht was het premièrepubliek in Delft nog wat stug, maar eigenlijk is bij deze voorstelling geen interactie nodig. Laat Meijers maar lekker haar verhalen vertellen en muziek maken.

NATHALIE VAN ECK - 28 oktober 2007 (www.theaterjournaal.nl)


terug naar boven

All rights reserved © 2015 www.petergoudswaard.nl