Peter Goudswaard

www.petergoudswaard.nl

Vloek

 

 

 


Vloek Ruby 2011


VLOEK

De Griekse tragedie Elektra bevat alle elementen voor een familiedrama: een vader vermoordt zijn dochter. De moeder vermoordt de vader. Elektra en haar broer komen in opstand en vermoorden hun moeder. Een verhaal vol haat, liefde, eer en wraak. Hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren? In VLOEK kijken we terug op het verhaal van Elektra.  In een reconstructie komen alle familieleden aan het woord. Flashbacks, getuigenverklaringen, alles wordt gebruikt om de onderste steen boven te krijgen. Samen met het publiek wordt gekeken wie nu eigenlijk echt schuldig is. VLOEK is een spannende voorstelling over hoe ‘oordelen’ werkt en ‘de waarheid’ gemaakt wordt.

VLOEK is geschreven door Floris van Delft en Wolter Muller als opvolger van het succesvolle Krijg nou Titus! (Gouden Krekel nominatie) uit 2009. Floris en Wolter hebben met Krijg nou Titus! bewezen dat ze weten hoe ze een jong publiek moeten boeien. Deze keer gaan zij in hun bewerking niet Shakespeare, maar de Griekse tragedie Elektra te lijf.

CREDITS

Regie: Floris van Delft
Tekst: Wolter Muller en Floris van Delft
Spel: Ruby Soliman, Lotje van Lunteren, Phi Nguyen, Kenneth Herdigein en Hannah Zwaving
Kostuumontwerp: Ine Keitz en Aniek van der Padt (stagiaire)
Lichtontwerp: Maarten van Rossem
Fotografie: Greetje Mulder
Productie: Tamara le Roy
Decorontwerp: Niek Kortekaas
Regieassistente: Renee Trijselaar
Soundscape Remixes: Peter Goudswaard
Techniek: Peter Goudswaard, Marc Simons, Victor Verbeek (stagiaire)

speelperiode: maart 2011 - mei 2011


Vloek Ruby 2011

vloek

vloek

vloek

Vloek 2011


cultuurpodium.nl

Siberia haalt Elektra naar 2011.

Door Jacques Nachtegaal

Het theatercollectief Siberia, ontstaan uit een samenwerking van o.a. Rotjong en het Waterhuis maakt theater voor jeugd en jongeren, echter de voorstellingen hebben veelal zo'n impact en diepe belevingswereld dat ook ouderen zeer onder de indruk zullen zijn van de producties van dit jonge gezelschap. Zo ook bij "Vloek" een 2011 aanpak van de oude Griekse tragedie van Elektra van Sophocles. In een bijzondere aanpak, waarover later meer, wordt op eigentijdse wijze het verhaal van Elektra (Ruby Soliman), die samen met haar broer Orestes (Phi Nguyen) haar moeder (Lotje van Lunteren) en stiefvader (Kenneth Herdigein) doodt vanwege het feit dat die twee Elektra's geliefde vader, de koning, om het leven hebben gebracht.

Regisseur Floris van Delft, die samen met Wolter Muller deze Elektra interpretatie schreef, heeft zeker niet gekozen voor de makkelijkste weg. Hij pakt mooi uit door het verhaal uit verschillende invalshoeken te belichten. De diverse hoofdpersonen vertellen vanuit hun referentiekader het verhaal van dit oude familiedrama. Zo vertelt Moeder wat vader had gedaan, waardoor zij zijn bloed wel kon drinken, ook Stiefpapa doet een duit in het zakje over de door zijn geliefde en hem, vermoorde koning.

Helaas blijft de invalshoek van de stille en wat afzijdige jongste dochter en zus van Elektra (Hannah Zwaving) wat minder belicht. Maar in het kader van dit verhaal en haar type juist weer terecht, wel aanwezig maar veelal ietwat afzijdig. Maar vooral Elektra heeft heel wat te vertellen over de twee moordenaars zoals zij haar moeder en haar nieuwe vriendje ziet. Onbekend met moeders achtergrond groeit Elektra's woede naar ongekende hoogte, maar pas als haar jongere broertje die ten tijde van de moord op vader pas 7 jaar oud was, terugkeert naar zijn vaderland, hij was meegenomen om in veiligheid op te groeien tot een sterk krijgsheer, een terechte zoon van de koning, heeft Elektra voldoende moed en steun van Orestes om haar moeder en vriend van het leven te beroven.

Door de bijzonder transparante aanpak van Floris van Delft ontstaat er een toneelspel met diverse uitstapjes naar ijzersterke interacties met het publiek. Cabaretesk bijna, maar steeds weer extra verhelderend en versterkend in het verhaal. Ruby Soliman als Elektra, die dit op werkelijk meesterlijke wijze doet, bespeelt het publiek, veelal jongeren, op fantastische wijze. Ze wint haar zieltjes in de zaal en krijgt zelfs af en toe de handen op elkaar bij scherpe monologen. Hoewel haar moeder identieke pogingen doet, merk je al snel dat de zaal heeft gekozen. Ook de interacties van stiefpapa krijgen de zaal niet voor hem gewonnen en zijn geile benaderingen naar de dochters van zijn vriendin, een scherpe link naar hedendaagse incest, maakt hem eerder gevreesd en gehaat bij de toeschouwers. Heden en verleden lopen op wonderlijke wijze dwars door elkaar in deze echt fantastische toegankelijke aanpak van deze Griekse tragedie, zonder ook maar een moment de kracht van het stuk te ontnemen.

Siberia is na eerdere successen als "Hemel, Hel", "Elfenmiddag" en het binnenkort te hervatten: "Krijg nou Titus" met deze productie van "Vloek" wederom een voorbeeld voor talloze gezelschappen als het gaat om toegankelijkheid voor jeugd en jongeren in het steeds meer vergrijzende theatercircuit. Dat het stuk wel onder regie van een ietwat oudere jongere stond blijkt uit zijn muziekkeuzes. Hedendaagse jongeren zouden mogelijk niet voor Stevie Wonder en Lou Reed hebben gekozen, maar storend was het niet. Kortom een geweldige pakkende aanpak van een klassieker die nu veel laagdrempeliger en toegankelijker is geworden waardoor theater steeds dichter bij de grote jeugdige massa komt. Noteer in je agenda's "Vloek"van Siberia. (www.cultuurpodium.nl)


nrc

‘Elektra’ prikkelt het puberbrein (NRC, Elisabeth Heijkoop, 2 april):

"Al ver voor Hamlet was er Sophokles’ Elektra. Schrijver/regisseur Floris van Delft heeft er een confronterende thriller over haat, liefde, eer en wraak van gemaakt, die ook rijk is aan komische momenten. Er wordt onder knalmuziek en in fel flitslicht een bloedbad aangericht. Elektra en haar broer slachten hun moeder en dier minnaar af. Zijn ze meedogenloze moordenaars? Nee, ze wreken hun vermoorde vader, niet wetend dat hij hun oudere zus heeft geofferd aan de goden. Het publiek mag oordelen: wie heeft het meeste schuld? Lastig. Met andere woorden: oordeel niet, elk verhaal heeft meer kanten. Of, zoals Kenneth Herdigein zegt: „Als een witte man zijn hondje leert te blaffen tegen een zwarte man, is het hondje dan racist?” Die vraag zal nog wel even nawerken in de puberhoofden."


theaterjournaal

Vloek [Theatergroep Siberia]

Theatergroep Siberia heeft de Griekse mythe over Elektra bewerkt voor het jeugdtheater. In ‘Vloek’ vertelt iedereen zijn eigen versie van de gebeurtenissen. Vooral Elektra confronteert en wordt geconfronteerd met haar eigen verhaal en falen. Ze vertelt hoe haar moeder haar vader heeft vermoord en dat zij samen met haar broer Oristos, hun moeder zal wreken. De voorstelling begint dan ook met het eind, wanneer Elektra en Oristos hun moeder en stiefvader vermoorden. De rest van het toneelstuk is een terugblik – hoe alle voorvallen hebben geleid tot het einde.

‘Vloek’ is een gewelddadige voorstelling, in het verhaal komt onder andere ook seksueel misbruik voor. Dit laatste komt vooral naar voren wanneer Aighistos, gespeeld door Kenneth Herdigein, zich vergrijpt aan zijn stiefdochters of als hij met zijn mobieltje stiekem onder het rokje van Iphigeneia filmt. Het toneelstuk schuwt de pijnlijke momenten van het leven niet, vergroot deze zelfs. Daarbij is met name aandacht voor hoe het leven plotseling kan eindigen of veranderen en hoe je, wanneer je alles inzet, ook veel kan verliezen. Zo verandert Elektra’s leven door de dood van haar geliefde vader en ziet ze haar moeder daarna alleen nog maar als een moordenares.

Eigen waarheid

Elektra is, zoals veel pubers, heel erg dwars en boos en compleet overtuigd van haar gelijk. Hoe zij alles heeft ervaren en gezien heeft hoe het is geweest. Door haar koppigheid en tunnelvisie is het voor haar onmogelijk ook de verhalen van anderen te horen. Elektra, gespeeld door Ruby Soliman, speelt de boze puber met verve. Ze schreeuwt haar verdriet letterlijk uit, maar kan op andere momenten vol stille woede zijn. Niemand lijkt met Elektra te mee te leven, ze is alleen met haar verdriet. Ook in haar verschijning is Elektra een boze en ongelukkige puber; naast haar donkere kostuums heeft zij ook prachtig zwart haar en donkere ogen. Zij personifieert eigenlijk alle somberheid in huis.

Monsters in een rechtszaak

Het is een interessant stuk, mede door het feit dat de acteurs het publiek direct aanspreken. De scènes lijken gespeeld te worden om het publiek voor bepaalde karakters te winnen, het lijkt bijna op een rechtszaak. Van dit gevoel had meer gebruik gemaakt kunnen worden door bijvoorbeeld aan het eind van de voorstelling een laatste terugkoppeling te maken naar het publiek en daarbij de vraag te stellen wie de waarheid sprak. Volgens de theatergroep is de voorstelling geschikt voor 12+, maar door de gewelddadige en akelig incestueuze scènes is het misschien beter om in te zetten op een wat oudere doelgroep. ‘Vloek’ gaat tenslotte over echte monsters binnen het gezin, hoe dat mensen kan doen veranderen en hoe confronterend dat kan zijn.


siberia


terug naar boven

All rights reserved © 2015 www.petergoudswaard.nl